![](https://www.epokaere.com/wp-content/uploads/2019/01/Xhevdet-Bajraj.jpg)
Vizita në atdhe
Xhevdet Bajraj
Pas dhjetë vjetësh jam këtu
ku filloi historia ime
dielli vazhdon të lindë njësoj
mbi varrezat e qytetit
Mbaj mend ditët kur mësova të lexoja
të luaj futboll ta ngas biçikletën
të rrëzohem
ta fshij gjakun nga hunda dhe të vazhdoj tutje
ku rashë në dashuri për herë të parë
dhe ku për herë të parë putha
Mbaj mend vreshtat
hardhinë në oborr rrushin në tryezë
shalqirin në dorën e babait
bukën e nxehtë në duart e nënës
Pastaj qielli u nxi
dhe filluan të derdhen përrenj të kuq
mungonte ajri
dhe pagjumësia erdhi si mysafir i paftuar
qentë lehnin në hijet e braktisura nga pronarët e tyre
frika rritej si bari në pranverë
zogjtë cicëronin heshtje
nga dritaret shihej e zeza
e zezë ishte drita e poçeve elektrike
Retë e zogjve të hekurt e thyen gëzhojën e zezë të qiellit
u derdhën vetëtima dhe gjaku nisi të vlojë
u zgjuan nga gjumi
pelat e Diomedit të uritura për mish njerëzish
Ndërsa pema e çmendur që mbolli nata në zemrën time
u rrit
më kot
sepse frutat e saj u volën para se të piqen
Pas dhjetë vjetësh jam këtu
lumi i kohës po ashtu i ka marrë me vete shumë njerëz
dielli ende po lind mbi varrezat
tashmë të rritura të qytetit
tani nëna ime është vetëm
e mërzitur dhe e vetmuar
çdo mëngjes zgjohet dhe pasi ta pi kafenë e saj
sipas zakonit
fillon përgatitjen e bukës
për dy veta