![](https://www.epokaere.com/wp-content/uploads/2020/09/drite-mbi-plageeee.jpg)
ATO, ATO
FAHREDIN SHEHU
Ato diej, ato hënë, ata shekuj, ato dhimbje, ato humbje, ato vrragë, ato…
Ende kësaj toke gjak i vjen era dhe
me gjak e përzier ajo
ndër shekuj…
ata shekuj të palosur si rrasat mezozoike
ata gurë që s’bëzajnë ndërsa bartin
me vete kujtesën ashtu në heshtje
si jetimi teksa pret të ulet në skutin e huaj
ta ndiej ngrohtësinë e babait
të rënë dëshmor
atë të cilin do ta shoh shumë vonë
në fotografinë e varur në murin e odës së pritjes
kur burrat do ta ndajnë drejtësinë dhe kur atë
s’do të ketë kush ta përfaqësojë
ato brazda të thella në korën e trurit do të mbeten
vragë, vragë, vragë e dhembje
me gjak të përzier
me gjak e me eshtra, me eshtra e me dej
të lidhur në nëntë nyje
me dhimbje pleqsh, grash e fëmijësh
me jetë pleqsh, grash e fëmijësh
me diej që përcëllonin lëkurat
e të pafajshmëve
me hënat e zbehta sikur e fytyrëvenitura
nuse ajo e cila pret që dikush t’ia heqë duvakun
nënë më pastaj tek e rrit një fëmijë të lindur
mes dy kodrave
tek përroska kur u ndalën të pinë
ca gllënjka ujë
etjen për ta shuar, nga stërlodhja prej vuajtjesh serike
për t’i harruar dhimbjet e lindjes
sikur këto nuk qenë të mjaftueshme tash
t’i kujtojë dhimbjet e vdekjes
e sa dhemb ky ah…
dhe nga ai qielli ndahet dysh sikur
rrufeja shkrep në korrik që na rikujton
forcën e ndëshkimit
(Kjo poezi është botuar në sprovën për antologji “Dritë mbi plagë”, botuar nga Qendra “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur”, Gjenevë, 2020)